نشانه ایمان و تقوی

سوره 7 آیه 96:

و اگر اهل شهرها و آباديها، ايمان مى‏آوردند و تقوا پيشه مى‏کردند، برکات آسمان و زمين را بر آنها مى‏گشوديم؛ ولى (آنها حق را) تکذيب کردند؛ ما هم آنان را به کيفر اعمالشان مجازات کرديم.
(َلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَواْ لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَکَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ وَلَکِن کَذَّبُواْ فَأَخَذْنَاهُم بِمَا کَانُواْ يَکْسِبُونَ)

اگر برکات آسمان و زمین بر کشوری نازل شود و مردمان اش در وفور نعمت و آسایش و راحتی باشند پس می توان گفت که مردم آن کشور باایمان و باتقوا هستند، صرفنظر از اینکه به طور اسمی پیرو ادیان ابراهیمی هستند یا نه.
آنچه مهم است این است که ملتی، ایمان و تقوی را در عمل بروز دهد. ایمان یعنی در دایره امنیت درآمدن؛ یعنی اینکه سایر موجودات از دست شخص باایمان در امان باشند. شخص مؤمن شروع کننده هیچ حمله و تعرضی نیست و همیشه به دنبال صلح است. تقوی هم یعنی نیروی ترمز؛ نیروی مقاوت در برابر هر نوع خلاف. شخص متقی به هیچ وجه قوانین را زیر پا نمی گذارد و به حقوق سایر انسانها تعرض نمی کند.
در مقابل، اگر ملتی از ایمان(امنیت و آرامش) و تقوی(کنترل بر خود) دور شود باید در انتظار بلاهایی باشد که در نتیجه اعمال نادرست، گریبان اش را خواهد گرفت. بلاهای طبیعی، اجتماعی، عقب ماندگیها و جنگ افروزیهایی که دامن ملل مختلف را می گیرد ریشه در اعمال و رفتار خودشان دارد.