مؤمن و عاشق

ریشه لغوی مؤمن و ایمان از کلمه "أمن" است. ایمان به عبارتی ورود در دایره امن الهی است و مؤمن کسی است که هم خودش در امنیت است و هم سایر موجودات از دست او در امان هستند. او به کسی یا چیزی ظلم نمی کند. انسانها به او اعتماد می کنند و طبیعت نیز در کنارش احساس آرامش می کند چون محال است که عمداً آسیبی به مخلوقات خداوند برساند.
ایمان از یک باور درونی نشأت می گیرد و نمی توان کسی را با ضرب و زور مؤمن کرد. جنس ایمان از جنس عشق است همچنانکه نمی توان کسی را به زور عاشق کرد! عشق باید از درون بجوشد. کسی که هرگز عشق را تجربه نکرده نمی تواند یک انسان عاشق و عملکردش را درک کند. به همین ترتیب یک فرد بی ایمان هرگز یک شخص مؤمن را درک نمی کند و معمولاً وی را آدم حقیری می پندارد و از مسخره کردن اش ابایی ندارد.

در سوره 8 آیات 212 آمده است که:

زندگى دنيا براى کافران زينت داده شده است، از اين‏رو افراد باايمان را مسخره مى‏کنند؛ در حالى که متقین در قيامت، بالاتر از آنان هستند.
(زُيِّنَ لِلَّذِينَ کَفَرُواْ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَيَسْخَرُونَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ اتَّقَواْ فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ)