عدالت حتی اگر به ضرر ما باشد

ممکن است در طول زندگی در موقعیتی قرار بگیریم که مجبور شویم به ضرر خود یا نزدیکانمان شهادت بدهیم. در این صورت آیا حقیقت را می گوییم و به عدالت رفتار می کنیم یا به دروغ متوسل می شویم و ظلم می کنیم. آیا از طرف حق هر چند که با ما غریبه باشد حمایت می کنیم یا وجدان مان را زیر پا می گذاریم و به نفع پدر، مادر، برادر و دوستانمان دست به کار می شویم. واقعاً موقعیت سختی است. چرا که راستگویی و طرفداری از حق اگر طرد از دایره خانواده، فامیل و دوستان را به همراه نداشته باشد تحمل نگاههای سنگین و توأم با شماتت را تا آخر عمر نصیب چنین شخصی خواهد کرد. خداوند متعال در سوره 4 آیه 135 می فرماید:

اى کسانى که ايمان آورده‏ايد، کاملاً قيام به عدالت کنيد، براى خدا شهادت دهيد، اگر چه (اين گواهى) به زيان خود شما، يا پدر و مادر و نزديکان شما بوده باشد!
(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ کُونُواْ قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاء لِلّهِ وَلَوْ عَلَى أَنفُسِکُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ)

خطاب آیه به مؤمنین است یعنی عمل به عدالت و شهادت به حقیقت حتی اگر بر علیه شخص باشد، مشخصه ایمان واقعی است. ایمان در مرحله عمل است که آزموده می شود و به صرف ادعا نمی توانیم بگوییم که ما مؤمن هستیم.