قیام برای تفکر و اندیشیدن

معمولاً در قرآن برای اهمیت دادن به یک عملی از تعبیر اقامه (برپا داشتن) استفاده می شود و گفته می شود که برای فلان کار قیام کنید . بنابراین وقتی که به جای "نماز بخوانید" گفته می شود که "نماز را بر پا دارید" یعنی آن را جدی بگیرید و آن را در اولویت کارهایتان قرار دهید و هرگز در انجام دادن آن کوتاهی نکنید.
یکی از این موارد "تفکر کردن" است که در سوره 34 آیه 46 به این صورت آمده که:

بگو: شما را تنها به يک چيز اندرز مى‏دهم، و آن اينکه: دو نفر دو نفر يا يک نفر يک نفر براى خدا قيام کنيد و سپس بينديشيد؛ ...
(قُلْ إِنَّمَا أَعِظُکُم بِوَاحِدَةٍ أَن تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَفُرَادَى ثُمَّ تَتَفَکَّرُوا...)

یعنی اگر پیامبر طبق دستور خداوند فقط یک اندرز بخواهد بدهد آن هم تفکر کردن است. همان که در جای جای قرآن به آن دعوت می شود و به همین دلیل است که در روایات دینی، یک ساعت تفکر از هفتاد سال عبادت بدون تفکر بالاتر است.
در ضمن توصیه می شود که تنها و یا حداکثر دو نفری قیام به تفکر کنید. چون تفکر نیاز به تمرکز دارد و تمرکز کردن در هیاهوی جمع امکان پذیر نیست. در جمع فقط می توان نتایج تفکرات را به بحث گذاشت.
تفکر در مورد همه چیز؛ خدا، کائنات، دنیا و آخرت، زندگی شخصی، خانواده، جامعه و به طور خلاصه در مورد رابطه ما با خود، خدا و جهان هستی. توصیه می شود هر روز، ساعتی را در محلی آرام به فکر کردن اختصاص بدهید چون واقعاً مهم است. هر بلایی که در دنیا و آخرت سر ما بیاید از عملکرد بدون فکر است.